Polonez z Mazurem

POLONEZ

Wykonanie: grupy reprezentacyjne

Choreografia: Kazimierz Ratajczak

Opracowanie muzyczne: Stanisław Wodnicki

 

Polonez – jest to reprezentacyjny taniec polski. Pierwowzorem poloneza był taniec pieszy pochodzenia ludowego, tańczony najpierw wśród ludu, znany w swym pierwowzorze - chmielowym z drugiej połowy XVI i początku XVII wieku, z czasem przyjął się na dworach magnackich. Na dworach królów polskich polonez stanowił element ceremoniału dworskiego, będąc paradą szlachty przed monarchą. Tańczony był na rozpoczęcie balów, również obecnie inauguruje niektóre imprezy, dla podkreślenia ich uroczystego charakteru. W zależności od regionu, polonez znany był pod różnymi nazwami: taniec polski, chodzony, pieszy, łażony, wolny, powolny, okrągły, starodawny, staroświecki, chmielowy, gęsi, wielki. Ogólny charakter muzyki jest poważny o różnym wyrazie: od spokojnej, a nawet smętnej do bardzo dynamicznej w metrum ¾. Polonez jest tańcem uroczystym, dostojnym, eleganckim, charakteryzuje go gracja w ruchach i posuwistość kroków. Tańczy się go spokojnie, płynnie, ale nie bez pewnej dynamiki, przejawiającej się zarówno godną, wysoką postawą tańczących jak również przyśpieszonym wydłużeniu pierwszego kroku czy w zdecydowanych, choć opanowanych gestach rąk tancerza.

 

MAZUR

Wykonanie: grupy reprezentacyjne

Choreografia: Kazimierz Ratajczak

Opracowanie muzyczne: Stanisław Wodnicki

 

Mazur – nazwa tańca pochodzi od nazwy regionu Mazowsze, w którym od dawna na wsi tańczono na wiejskich zabawach mazurki. Tańcem szlachty stał się on pod koniec XVI wieku i szybko zaczęto w nim widzieć uzewnętrznienie narodowego charakteru Polaków – przypisywano mu patriotyczno-rycerską ideologię. Popularność mazura wśród tańców salonowych przypada na wiek XIX. Znany i tańczony był w całej Europie. We Francji przyjął się w zmienionej wersji pod nazwą mazurka, wymawianej jako rodz. żeński. Największą rolę mazur odegrał w czasie rozbiorów, kiedy stał się – obok poloneza – symbolem polskości. Mazur jest tańcem parowym w takcie na 3/4 lub 3/8 o charakterystycznym rytmie i średnim lub szybkim tempie. Akcenty porozmieszczane są w różnych częściach taktu, najczęściej jednak na trzeciej części, co nadaje tańcu żywy i dynamiczny charakter. Mazur zawiera kroki posuwiste, płynne, eleganckie, a jednocześnie pełne fantazji, rozmachu i dynamiki. Najstarsze figury mazurowe, takie jak odbijany czy zwodzony, to formy taneczne, które przedostały się do mazura towarzyskiego z dawnych obrzędów ludowych, tańców lub gier. Mazur jest żywiołowy i dostojny jednocześnie, pełen kontrastów. Istnieją dwa rodzaje mazura – tańczony w mundurach mazur ułański oraz mazur szlachecki – kontuszowy, które różnią się charakterem. Mazur kontuszowy jest bardziej żywiołowy i zawadiacki, zarówno w wykonaniu tancerzy, jak i tancerek – jest wspomnieniem dawnej, wielkiej świetności i  przepychu Rzeczpospolitej szlacheckiej. Mazur ułański natomiast ma charakter salonowy – jest to popis męskiej zręczności i temperamentu, a zarazem elegancji, gracji i wdzięku kobiet. Mężczyzna prowadzący w mazurze nazywany jest wodzirejem.

opracowanie tekstu: Daniel Dziurka

szkic stroju: Karolina Duraj

Autor: Dawid Tomczyk