Kujawiak z Oberkiem

KUJAWIAK

Wykonanie: grupy reprezentacyjne                         grupy młodzieżowe i dziecięce

Choreografia: Kazimierz Ratajczak                         Ewelina Taul, Grzegorz Kłaczek

Opracowanie muzyczne: Ernest Urbańczyk             Tadeusz Hajduk

Opracowanie wokalne: Barbara Stanisz

 

Kujawiak - jego nazwa określa środowisko etniczne Kujaw i po raz pierwszy pojawiła się w 1827 r., a z zapisem muzycznym w 1830 r. Jest tańcem w metrum 3/4 o wolnym lub średnim tempie. Muzyka w kujawiaku jest liryczna, spokojna, nastrojowa, nieco smętna (ponieważ melodie kujawiaków oparte są na tonacjach molowych), jednakże nie pozbawiona pewnej dynamiki. Niektórzy mówią, że melodia tego tańca odzwierciedla kujawski krajobraz – szeroki i spokojny. W narodowej formie kujawiaka odnaleźć można wiele cech muzycznych typowych dla mazura, oberka i chodzonego. Największą popularnością Kujawiak cieszył się na przełomie XIX i XX wieku, a najwięksi jego kompozytorzy to: Oscar Kolberg, Fryderyk Chopin i Henryk Wieniawski. Kujawiak polega na chodzie w rytmie ćwierćnut na lekko ugiętych nogach. Nastrojowa, liryczna melodia nadaje mu zalotny charakter. Kroki taneczne takie jak: równy, z dołu, z góry, trójkrok oparte są głównie na łagodnym chodzie i obrotach, jedynie muzyczne akcenty na koniec frazy podkreślane są przez mocniejsze przytupywania. Ruchy taneczne są wolne, posuwiste, pary spokojnie się obracają i lekko kołyszą. Figury Kujawiaka to: śpiący, od się-do się, kolebany i 4 kierunki wirowania. Ludowe nazwy tego tańca, to śpiący i kolebany.

 

OBEREK

Wykonanie: grupy reprezentacyjne

Choreografia: Kazimierz Ratajczak

Opracowanie muzyczne: Ernest Urbańczyk


Oberek - to polski trójmiarowy taniec ludowy od końca XVII wieku, a jego nazwa pochodzi od ruchu obrotowego i wirowego. Charakteryzuje się muzyką żywą, płynną, rytmicznie częstotliwą w takcie przeważnie 3/8, ale niekiedy również 3/4. Tempo oberka jest szybkie lub bardzo szybkie i to jest główną jego różnicą w stosunku do kujawiaka czy mazura. Oberek jest tańcem najbardziej charakterystycznym dla wiejskiej społeczności. Do dziś w jego stylistyce znajduje się najwięcej elementów ludowych. Nosił różne nazwy - w materiałach źródłowych figuruje jako: obertas, drobny, okrągły, owijok, zawijany, przewracany czy wyrwas. Już same nazwy wskazują na ogromną dynamikę tańca i jego wyjątkowy wręcz nieprzewidywalny charakter. Przy końcu XIX wieku oberek stał się tańcem różnych warstw społecznych. Jego bardzo szeroki zasięg w kraju sprawił, że nie dawano mu nazwy pochodzącej od regionu, jak w przypadku krakowiaka, mazura czy kujawiaka. Oberek polega na szybkich obrotach par tańczących w miejscu lub wirujących w przestrzeni krokiem w rodzaju kroku okrąglaka-mazurka, czyli składających się z trzech pojedynczych stąpnięć o jednakowych wartościach rytmicznych przypadających na jeden takt. Oberek charakteryzuje się akcentami-przytupami, które występują we wszystkich częściach taktu lub tylko w drugiej i trzeciej jego części . Zazwyczaj dziewczyna tańczy oberka cały czas krokiem zasadniczym, natomiast chłopak urozmaica taniec wplatanymi doń mocniejszymi stąpnięciami, przytupami, przysiadami lub hołubcami

 

opracowanie tekstu: Daniel Dziurka

 

OBEREK

Wykonanie: grupy reprezentacyjne

Choreografia: Kazimierz Ratajczak

Opracowanie muzyczne: Ernest Urbańczyk

Oberek - to polski trójmiarowy taniec ludowy od końca XVII wieku, a jego nazwa pochodzi od ruchu obrotowego i wirowego. Charakteryzuje się muzyką żywą, płynną, rytmicznie częstotliwą w takcie przeważnie 3/8, ale niekiedy również 3/4. Tempo oberka jest szybkie lub bardzo szybkie i to jest główną jego różnicą w stosunku do kujawiaka czy mazura. Oberek jest tańcem najbardziej charakterystycznym dla wiejskiej społeczności. Do dziś w jego stylistyce znajduje się najwięcej elementów ludowych. Nosił różne nazwy - w materiałach źródłowych figuruje jako: obertas, drobny, okrągły, owijok, zawijany, przewracany czy wyrwas. Już same nazwy wskazują na ogromną dynamikę tańca i jego wyjątkowy wręcz nie przewidywalny charakter. Przy końcu XIX wieku oberek stał się tańcem różnych warstw społecznych. Jego bardzo szeroki zasięg w kraju sprawił, że nie dawano mu nazwy pochodzącej od regionu, jak w przypadku krakowiaka, mazura czy kujawiaka. Oberek polega na szybkich obrotach par tańczących w miejscu lub wirujących w przestrzeni krokiem w rodzaju kroku okrąglaka-mazurka, czyli składających się z trzech pojedynczych stąpnięć o jednakowych wartościach rytmicznych przypadających na jeden takt. Oberek charakteryzuje się akcentami-przytupami, które występują we wszystkich częściach taktu lub tylko w drugiej i trzeciej części taktu. Zazwyczaj dziewczyna tańczy oberka cały czas krokiem zasadniczym, natomiast chłopak urozmaica taniec wplatanymi doń mocniejszymi stąpnięciami, przytupami, przysiadami lub hołubcami.

Autor: Dawid Tomczyk