Tańce Kurpiowskie - puszcza zielona

TAŃCE KURPIOWSKIE – PUSZCZA ZIELONA

Wykonanie: grupy reprezentacyjne

Choreografia: Kazimierz Ratajczak

Opracowanie muzyczne: Tadeusz Hajduk

Opracowanie wokalne: Barbara Stanisz

 

Kurpie to grupa etnograficzna ludności Polskiej, zamieszkująca tereny dwóch puszcz mazowieckich: Puszczy Zielonej i Puszczy Białej, funkcjonująca również pod nazwą Kurpiowszczyzna. Nazwa Kurp wywodzi się od noszonych przez miejscową ludność łapci – „kurpsi” plecionych z lipowego łyka. Rytm i tempo w tańcach kurpiowskich nie podlegają ściśle określonym kryteriom lecz wyznaczane są przez muzykę i śpiew, którym towarzyszą klaśnięcia w dłonie, okrzyki, przytupywanie i pogwizdywanie. Tradycyjne tańce i figury taneczne w większości zostały zachowane, niektóre uległy zmianie jednak styl wykonywania pozostał ten sam. Warto wspomnieć, że niektóre z tańców, dzisiaj tańczone w trakcie zabawy, w przeszłości związane były z obrzędami inne znów zostały zapożyczone z obcych kultur jak np. olender. Najstarszym tańcem kurpiowskim jest konik zaś najliczniejszą i najbardziej lubianą grupę tańców na Kurpiach stanowią tańce obrotowe takie jak: powolniak, okrąglak, wyrwas, gibany, oberek, żuraw, fafur, stara baba oraz polki w różnych jej odmianach jak np. polka równiejso, polka trzęsionka czy trampólka. Warto nadmienić, że na Kurpiach jak i w innych regionach Polski tańczy się również walczyki oraz tzw. mazur-polki, a także tańce zabawowe i obrzędowe takie jak: kunopki, gusynki, kaczor, zajączek, żabka, myszka czy kozak kurpiowski.

 

opracowanie tekstu: Daniel Dziurka

szkic stroju: Karolina Duraj

Autor: Dawid Tomczyk